Landskampioen!

door Paul van Oostenrijk

Maandag 22 mei, 00:30 uur

Het is half één ’s nachts nu ik dit schrijf, ik kom net thuis van het vieren van de overwinning met mijn team. Op verzoek van mijn captain neem ik jullie graag kort mee naar onze zondag 21 mei 2017. Mijn naam is Paul van Oostenrijk, sinds 2015 lid op Zeewolde, en spelend in heeren 1, 27 holes, hoofdklasse.

Het is eind 2016 als ik de indeling voor de competitie ontvang. Heeren 1, 27 holes, heeft een update gekregen en ik mag gelukkig nog een jaartje in dit team blijven van de TC. Ons team bestaat uit een piloot, een helikopter piloot van defensie, een planner, een slager, en twee computernerds. Ik dacht bij mezelf, niet slecht! Dat kan wel eens wat worden dit seizoen. We zijn uit de hoogte, we kunnen verdedigen, we kunnen plannen, en als we het niet op de baan kunnen winnen dan hacken we gewoon de NGF scores. Het was dan ook duidelijk dat wij ons bij de eerste kennismaking al tot kampioen hadden betiteld. De rest was slechts een formaliteit, aldus de woorden van onze captain.

Het seizoen gaat van start, en bij de eerste overwinning hadden we al het vermoeden de kampioenspot te hebben gespeeld, en die viel met 10-8 onze kant op. Een goed begin is het halve werk, zullen we maar zeggen. Na drie speelronden wijst de captain ons al op het vrijhouden van 20 en 21 mei want dan zijn de finales voor het landskampioenschap. Onze captain is er dan al van overtuigd, dat het niet meer mis gaat. En inderdaad na 4 rondes zijn we winnaar van de poule. De laatste ronde hoeven we ons alleen nog maar druk te maken over de bitterballen want we zijn dan gastheer.

Een periode van rust en voorbereiding op de wedstrijden van 20 en 21 mei breekt aan. Ik eet een extra hamburgertje af en toe, Hein vliegt nog eens een extra rondje met zijn Apache en doet wat target practice. Niall blijft tot sluitingstijd of later in de Irish pub, Rogier kijkt een extra filmpie, en Patrick slacht er nog een paar op de heerenmiddag. Arjan brengt nog maar eens paar toeristen naar de andere kant van de wereld, en tussendoor spelen we golf. We spelen voor op de banen die ons bij de finales te wachten staan. Eerst de Haarlemmermeersche, en bij winst in de halve finale, Veldzijde te Wilnis. We zijn optimistisch maar realiseren ons dat er wel een tandje bij moet.

Het is 20 mei, we spelen de halve finale op de Haarlemmermeersche tegen De Purmer 1. Een team dat al drie jaar op rij in dit finale weekend stond, maar nog nooit de uiteindelijke finale heeft gewonnen. We hebben ons huiswerk gedaan, bekijken onze tegenstander kritisch op de eerste tee. Op het eerste gezicht lijken het politieagenten is onze conclusie (alleen het logo mist op de polo), maar ze kunnen wel een balletje slaan. De grappen vliegen in het rond als we hun “supporters” met “licht en geluid” horen aankomen. Na de ochtend staan we 4-2 voor. We gaan met vertrouwen de singles in en weten uiteindelijk snel de overwinning binnen te halen. De rest van de partijen wordt gegeven, de zaak wordt op papier afgemaakt voor 10-8. We drinken een drankje en bereiden ons voor op de dag van morgen: De finale op Veldzijde.

Het is 21 mei, en nog voor de vogeltjes fluiten zijn wij al aan de yoga. We willen winnen, de teamspirit is top! De voorbereiding evenzo, het kan niet meer stuk. We hebben wederom ons huiswerk voor elkaar (voorspelen, hcp’s tegenstanders uitgezocht, opstelling, stokken en ballen gepoetst, etc.) en bekijken kritisch onze tegenstanders op de eerste tee. Toepasselijk gehuld in brandweerrood komen we al snel tot de conclusie dat deze mannen echt kunnen golfen. We gaan aan de slacht, en weten 5 punten op het bord te zetten voor de lunch. Voortvarend eten we een extra kroketje tussen de middag, want met 5-1 voor, dat kan toch niet mis? Met champagne, fotografen, pers en supporters besteld, gaan we goed voorbereid de baan in. In de middag melden zich de touringcars vol met supporters en al snel krijgen we op de baan in de gaten dat het niet helemaal volgens plan verloopt…

Tussen hole 7 en 9 vang ik op, dat we achter staan en fors ook. Oppassen geblazen denk ik bij mezelf. Op de tee van hole 10 tref ik een neergestorte apache: de piloot maakt het goed maar is behoorlijk in de war, 8 om 7 verloren, 5-3 dus. Op hole 12 tref ik Emil, ik sta 2 down, de rest staat ook down, behalve onze planner, die is conform planning fors aan het winnen. Ik stel Emil gerust (komt goed!) en vervolg mijn weg. Hole 12 verpruts ik vervolgens netjes maar weet ik te halven, maar 13 win ik, terug naar 1 down. Hole 14 gaat weer mis, 2 down. Hole 15 weet ik te winnen, 1 down. Op hole 16 komt mijn captain, de slager, melden dat zijn messen bot waren en de pot heeft verloren op 16, en dat de piloot te weinig landingsbaan had en heeft verloren op 18. De planner heeft zich uiteraard aan de planning gehouden en gewonnen. Stand 7-7, en het is nu aan de computernerds is de boodschap van de captain.

Hacken word hakken na deze mededeling, ik stuntel mezelf door hole 16 en weet het nog net te halven met een bogey. Op 17 liggen we beiden voor birdie, die we beiden missen, ook een halve. 1 down door naar 18. Op weg naar de tee hoor ik: dormie 2 voor Niall de kroegtijger. Hij had in opdracht van ons zaterdag weinig gedronken en dat leek zijn vruchten te hebben afgeworpen. Mijn caddie geeft mij mijn driver (dat was niet het plan) op de tee met de boodschap “Ja sorry, maar je moet wel”. Deze knal ik vakkundig de fairway van de buren op, ik vervolg mijn weg met een lay up voor deze par 5 en die parkeer ik keurig achter een boom. Ik sla mijn approach op een meter of zes links van de vlag en terwijl ik de green op loop meld mijn captain de tussenstand: 9-7.

Ik kan u zeggen, dat wil je niet horen als je 1 down staat op 18, met nog maximaal twee slagen te gaan. Mijn tegenstander ligt netjes in drie op de green en heeft een lange put voor birdy. Dat is geen lekkere uitgangspositie. Ik stel mijn captain gerust en zeg: “Ik douw die put er wel even in”. Mijn tegenstander mist zijn put en laat nog een flinke put over. Ik vraag mijn caddie advies en jaag ook mijn put voorbij de hole. We liggen gelijk, beiden met puts die te maken zijn. Mijn tegenstander mist en met bevende handjes en knikkende knieen treed ik aan bij mijn put. Met gepaste onzekerheid van de zenuwen rol ik hem richting de hole, sluit mijn ogen en wacht op dat ene geluidje. En ja, ik hoor het, ik doe mijn ogen open en hij zit er in. We zijn landskampioen! Mijn handen en putter gaan omhoog, ik zie mijn maatjes aan komen rennen en dan weet je wat winnen en teamsport is! Fantastisch!

Namens ons team dank aan de club en de TC voor de goede zorgen, dank aan mijn teammaatjes en we gaan volgend jaar weer knallen.

 

Cheers!